Ogłoszenia duszpasterskie

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE NA XXVI NIEDZIELĘ ZWYKŁĄ .

2.     Po Eucharystii zachęcam do nabycia i lektury naszego Gościa Niedzielnego, w którym znajdziemy zaproszenie do Różańcowej Szkoły Maryi. Z okładkowego artykułu dowiecie się, czego w tej wyjątkowej szkole można się nauczyć i jakie zadania domowego otrzymacie. A w kolejnych październikowych numerach znajdą się cztery lekcje płynące z różańcowych tajemnic radosnych, światła, bolesnych i chwalebnych.
3.     W liturgii Kościoła świętego w bieżącym tygodniu przeżywać będziemy:
– poniedziałek – święto świętych archaniołów Michała, Gabriela i Rafała
– wtorek – wspomnienie świętego Hieronima, prezbitera i doktora Kościoła
– środa – wspomnienie świętej Teresy od Dzieciątka Jezus, dziewicy i doktora Kościoła
– czwartek – wspomnienie świętych aniołów stróżów.
4.     W tym tygodniu przypadać będzie pierwszy czwartek i piątek miesiąca, oraz pierwsza sobota:
– czwartek – dzień w który szczególnie modlić się będziemy w intencji świętych i gorliwych powołań kapłańskich i zakonnych z naszej parafii, a dla powołanych o wytrwanie w kroczeniu za Chrystusem.
– piątek – od godziny 8.30 odwiedziny chorych z Komunią świętą, a podczas Najświętszej Ofiary naszą modlitwą obejmiemy wszystkich chorych i cierpiących na ciele i duszy
– sobota – dzień poświęceniu się Niepokalanemu Sercu NMP.
5.     W sobotę, jak w każdą pierwszą, spod kościoła mariackiego o godzinie 14.00 wyruszy na ulice naszego miasta kolejny męski różaniec, który zakończy wspólna Eucharystia
6.     W sobotę, 04 października,  nasza wspólnota przeżywać będzie Odpust Parafialny, bowiem w tym dniu świat i my oddamy cześć Świętemu Franciszkowi z Asyżu. Centralnym punktem tego dnia będzie Eucharystia odpustowa sprawowana o godzinie 11.00, podczas której dzieciom pierwszokomunijnym i wszystkim chętnym zostaną poświęcone różańce. Po Mszy Świętej odbędzie się nasze wspólne spotkanie w Altanie Parafialnej i ognisku. Zapewniony jest ciepły posiłek, a biesiadowaniu towarzyszyć będzie kapela podwórkowa „Ferajna” oraz gry i zabawy dla dzieci i dorosłych z nagrodami, np. bingo, bule, cymbergaj, a także chodnikowe graffiti w „Zwierzyńcu”, przejażdżki na kucyku. Będzie możliwość zbadania ciśnienia i poziomu cukru. Zakończeniem obchodów odpustowych będzie Koronka do Miłosierdzia Bożego w symfonicznej aranżacji o godzinie 15.00 w naszym kościele.
Zapraszamy do współorganizacji tego spotkania, poprzez:
– przygotowanie ciasta lub przekąsek (prosimy o dostarczenie w sobotę do godz.10.00
– uporządkowanie i przygotowanie miejsca spotkania (piątek godzina 16.00).

Święty Franciszek z Asyżu to jeden z najbardziej rozpoznawalnych świętych na świecie. Żył w XIII wieku, w czasach kryzysu Kościoła. Przez swoje radykalne pójście za Chrystusem stał się znakiem czasu dla sobie współczesnych. Osobisty przykład świętości, apostolska gorliwość, życie pokutne i głęboka modlitwa cechowały Biedaczynę z Asyżu. Szczególnie głęboko rozważał mękę Pana Jezusa. Jego umiłowanie Chrystusa cierpiącego na krzyżu sprawiło, że na rękach, nogach i boku otrzymał stygmaty, czyli znamiona męki. Został ogłoszony świętym zaledwie dwa lata po swojej śmierci.
7.     Pani Danusia rozpoczyna trzeci rok pracy w naszej parafii. Jesteśmy ogromnie wdzięczni za zaangażowanie w życie naszej wspólnoty, a przede wszystkim ubogacenie niedzielnej liturgii. Jednak ze względu na to, że obecne organy mają już 30 lat i są uszkodzone rozpoczynamy zbiórkę publiczną na nowe organy – zrzutka.pl  (Facebook).
8.     Liturgię przyszłej niedzieli rozpoczniemy wspólnym śpiewem Godzinek ku czci NMP o godzinie 8.30.
9.     W przyszłą niedzielę po Mszy Świętej odprawianej o godzinie 11.00 spotkanie z dziećmi i rodzicami klasy III.
10.  Pragnę wyrazić wszystkim pielgrzymom wielkie podziękowanie za wspaniałe świadectwo wiary podczas uroczystości odpustowych w naszym diecezjalnym sanktuarium maryjnym w Skrzatuszu.
11.  Od ubiegłej niedzieli zamieszkał wśród nas w mieszkaniu kapelana w naszym hospicjum ksiądz kanonik Jerzy Stadnik, który posługiwał przez wiele lat jako proboszcz w Parsęcku i Borem Sulinowie, a teraz przeszedł na zasłużoną emeryturę.

PODZIĘKOWANIE OD CARITAS POLSKA
12.  W imieniu Caritas Polska Czcigodnym Członkom Wspólnoty Parafialnej Świętego Franciszka z Asyżu w Szczecinku dziękujemy za wspieranie programu Rodzina Rodzinie.
Dzięki Waszej ofiarności możliwe jest niesienie realnej pomocy, a także nadziei tam, gdzie wydaje się ona gasnąć. Pięknie jest wiedzieć, że są wspólnoty, które realnie odpowiadają na potrzeby innych. Wasza postawa – pełna empatii, troski
i zaangażowania – jest ogromnym świadectwem wiary i miłości bliźniego.
Prowadzony od 2016 roku program Rodzina Rodzinie jest największym polskim programem humanitarnym. Powstał on jako odpowiedź na apel papieża Franciszka o pomoc ofiarom „nieludzkiego konfliktu” w Syrii, a na początku tego roku został objęty patronatem Konferencji Episkopatu Polski.
Dzisiaj, jak w każdą ostatnią niedzielę miesiąca, mamy okazję wesprzeć ofiary wojny w syryjskim Aleppo oraz palestyńskiej Gazie, składając ofiarę do skarbony przy głównym wejściu do naszej świątyni.
Natomiast w dniu 09 listopada gości będziemy przedstawiciela Caritas Polska na wszystkich Mszach Świętych, który przedstawi nam sytuację na Bliskim Wschodzie i jaka pomoc idzie z naszej strony.
13.  Msza Święta wyposaża nas we wszelkie dary potrzebne do miłowania Boga i bliźniego. Przyjmijmy je świadomie i pozwólmy Panu działać przez nas, kiedy spotkamy człowieka w potrzebie.

Ks. Marek Kowalewski, proboszcz

SZCZECINEK , 28 WRZEŚNIA 2025 ROKU.

LIST REKTORA WYŻSZEGO SEMINARIUM DUCHOWNEGO
W KOSZALINIE 

Drodzy Bracia i Siostry

Pragniemy poprzez słowa tego listu i wspólną modlitwę wyrazić naszą duchową bliskość. Zjednoczeni w wyznawaniu tej samej wiary i ożywieni miłością do Boga objawioną w Chrystusie, współtworzymy Kościół Boży. Jest On przedłużeniem misji samego Chrystusa, w którym spełniły się proroctwa Starego Przymierza i zrealizował się ukryty od wieków zamysł Boga względem człowieka. Ogromną rolę w realizacji Bożego planu zbawienia odegrali i ciągle odgrywają powołani, i wybrani przez Boga ludzie, którym On sam powierzył misję przemawiania w Jego imieniu i prowadzenia ludzi do zbawienia.

Powołanemu przez Boga człowiekowi, począwszy od  starożytności, jak to widzimy już na pierwszych stronach Pisma Świętego, aż do dnia dzisiejszego towarzyszyły obawa i lęk. Postawy te wynikały ze świadomości własnej grzeszności i ograniczoności wobec Wszechmocy Boga. Mojżesz mówił: „Wybacz, Panie, ale poślij kogo innego” (Wj 4,13); Jeremiasz: „Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem!” (Jr 1,6), podobną postawę znajdujemy na kartach Nowego Testamentu, np. wtedy gdy św. Piotr po cudownym połowie ryb mówi: „Odejdź ode mnie Panie, bo jestem człowiek grzeszny” (Łk 5,8).

Podobne sytuacje powtarzają się również dzisiaj w założonym przez Chrystusa Kościele, gdy powołani, doświadczając własnej słabości i grzeszności, starają się oddalić od siebie misję, do której wzywa ich Bóg. Pozytywna odpowiedź na Boże wezwanie jest dzisiaj aktem heroizmu. Możemy bowiem coraz częściej spotkać takich ludzi, którzy nie tylko oddalają się od chrześcijańskiego stylu życia, ale także wykazują wrogość wobec rzeczywistości Bożych. Powołanym i rozeznającym powołanie towarzyszy  przede wszystkim miłość do Boga i ludzi, ale nie są im obce obawa i lęk przed tak wymagającym zadaniem. Świadomi wielkości własnego powołania, ale również zagubienia w wierze wielu współczesnych ludzi, stawiają sobie pytania: Czy świat potrzebuje jeszcze kapłanów? Na jakich kapłanów czekają dzisiaj wierni?

Analizując powołania opisane w Biblii, można wywnioskować, że ciągle aktualne jest stwierdzenie, że świat zawsze, również dzisiaj, potrzebuje prawdziwych proroków! Ludzi wybranych i posłanych przez Boga, aby nie tyle przepowiadać przyszłość, ale przemawiać w Jego imieniu, objawiać światu wolę Boga i nosić w sobie Jego odbicie. Wiarygodność kapłańskiego powołania  weryfikuje się w postawie służby i gorliwym duszpasterstwie – trosce o zbawienie dusz. Kapłan, chociaż dzieli problemy i troski codziennego życia osób świeckich, ma swoje szczególne zadanie w Kościele. Nie powinien więc rywalizować z ludźmi świeckimi w pełnieniu ich zadań, chociaż często będzie musiał zajmować się rzeczami codziennymi, materialnymi, tzn. sprawami świata. Każdy ksiądz powinien być dla ludzi żyjących w konkretnym czasie i miejscu znakiem rzeczywistości nadprzyrodzonej, powinien nieść Boga światu.

Jean Guitton – francuski filozof, uczestnik soboru Watykańskiego II tak wyraził oczekiwania ludzi świeckich względem duszpasterzy.„Przegracie na pewno, jeżeli będziecie chcieli dorównać nam albo przewodzić na naszym świeckim terenie. Natomiast wygracie zawsze, jeśli po prostu, z radością i mocą będziecie trzymać się tego, co stanowi waszą własną, nieprzekazywalną dziedzinę, to znaczy kapłaństwa. Chcemy od was przede wszystkim i ponad wszystko, żebyście dawali nam Boga, zwłaszcza w tym, do czego jedynie wy macie prawo: w rozgrzeszaniu i konsekrowaniu. Żądamy od was, żebyście byli „Bożymi ludźmi” – ish Elohim, jak prorocy, nosicielami niezależnego od czasu Słowa, rozdawcami Chleba życia, przedstawicielami Wieczności pośród nas, Ambasadorami Absolutu. Żyjemy pośród świata względności. Chcemy widzieć w was Absolut.” (Jean Guitton, Dialogi z Pawłem VI). 

Drodzy Bracia i Siostry

Każdy, kto przekracza progi Wyższego Seminarium Duchownego ma świadomość, że po procesie formacji własnego człowieczeństwa, umysłu i serca, stanie się kapłanem, czyli prawdziwym prorokiem. Kimś, kto nie będzie głosił własnych prawd, czy też prawd świata, ale będzie przemawiał w imieniu Boga. Bycie prawdziwym prorokiem rozpoczyna się w pełni w momencie święceń, kiedy kleryk staje się sługą Słowa i szafarzem sakramentów. Od tego momentu będzie przemawiał w imieniu Boga. Szczytem tego przemawiania będą słowa, które od momentu święceń każdy kapłan wielokrotnie powtarza: „Ja ciebie chrzczę”, „i ja odpuszczam tobie grzechy”, czy w końcu słowa przeistoczenia: „Bierzcie i jedzcie…; bierzcie i pijcie…; to czyńcie na moją pamiątkę”.

„Bombardowani” wielością słów coraz rzadziej możemy usłyszeć przebijające się w zagłuszającym hałasie współczesnych środków społecznego przekazu – delikatne brzmienie Słowa Boga. Potrzeba nam prawdziwych proroków, którzy z odwagą „na ambonach” współczesnego świata przekazywać będą prawdę o Bogu i celu ostatecznym człowieka. Potrzeba nam proroków, którzy udręczonemu człowiekowi nieść będą pociechę, radość, miłość, miłosierdzie, umocnienie i pokrzepienie, wg słów Jezusa: „przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28).

Prorocy, Apostołowie i ich następcy toczyli ogromną walkę z przeciwnościami swojej misji. Każdy kapłan, kleryk i kandydat do seminarium toczy bój w kolejnych etapach swojej powołaniowej drogi. Nie jesteśmy samotni w tej walce. Towarzyszycie nam Wy, wierni naszych parafii, ludzie, którzy kochają Chrystusa i Jego Kościół.

Podobnie jak wiele seminariów w Polsce i na świecie, i my prowadzimy walkę o przetrwanie. Największym naszym wyzwaniem jest malejąca liczba kandydatów do kapłaństwa. W zakończonym roku formacyjnym 2024/2025 dwóch diakonów otrzymało święcenia kapłańskie, a jeden kleryk stał się diakonem. Nawet jeśli liczby nie napawają optymizmem, to jesteśmy diecezją, w której każdego roku odbywają się święcenia kapłańskie. Podejmujemy wciąż nowe inicjatywy i akcje powołaniowe, wierząc, że Bóg pobłogosławi nasz wysiłek. Jest tajemnicą Boga i powołanego, jaką odpowiedź usłyszy Pan, zapraszający do pięknej kapłańskiej drogi. Ile razy Bóg usłyszy: Wybacz, Panie, ale poślij kogo innego; odejdź ode mnie, bo jestem człowiek grzeszny”, a ile razy „Oto ja poślij mnie… (Iż 6,8)”. Pomimo trudnej sytuacji, nie tracimy nadziei, wierzymy bowiem, że seminarium powstało i istnieje wysiłkiem ludzkim, ale z woli samego Boga. Wierzymy, że moc Słowa Boga, przezwycięży lęk i zrodzi odwagę w sercach współczesnych powołanych. Pomimo trudnych czasów, trudnych sytuacji i niechlubnych kapłańskich historii, samo kapłaństwo nie straciło nic ze swej wyjątkowości i piękna.

Drodzy Bracia i Siostry 

Tu w Koszalinie pamiętamy w modlitwie o Was i o Waszych sprawach. Pragnę w imieniu nas wszystkich tworzących wspólnotę WSD podziękować za Waszą troskę oraz pomoc duchową i materialną. Jak co roku, ośmielamy się ponowić prośbę o pomoc w postaci ofiary na potrzeby seminarium, o post i modlitwę oraz ofiarowanie trudów codziennego dnia w intencji nowych powołań.

Naszą wdzięczność kierujemy w stronę Rodziny Przyjaciół Seminarium Koszalińskiego czyli osób, które codziennie modlą się za nas. Dziękujemy Wam za bezcenny dar waszej modlitwy, za ofiarowanie codziennego krzyża, za każdy gest życzliwości i wsparcia materialnego, bez którego seminarium nie mogłoby istnieć.

Każdy powołany potrzebuje również pięknych kapłańskich wzorców. Drodzy Kapłani, przyjmijcie serdeczne podziękowanie za wasz wysiłek i troskę o powołania, za przykład życia, który inspiruje i pociąga do służby Bogu na kapłańskiej drodze. Dziękujemy rodzinom i parafiom, które stają się miejscem odkrywania powołania i jego późniejszego rozwoju.

Nie ustawajmy w trosce o powołania. Twórzmy kulturę powołaniową, czyli odpowiedni klimat wokół kapłaństwa i seminarium. Pomóżmy stworzyć klimat, który obiektywnie ukazuje zarówno trud jak i piękno kapłańskiego powołania. 

W imieniu wspólnoty seminaryjnej
ks. Radosław Suchorab
Rektor WSD w Koszalinie