Ogłoszenia duszpasterskie
OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE NA XVII NIEDZIELĘ ZWYKŁĄ .
1. Na progu maryjnego miesiąca sierpnia łączymy się duchowo i modlitewnie z pielgrzymującymi na Jasną Górę. Wspólnie wierni tradycji naszych przodków, zanośmy do Matki Bożej Jasnogórskiej nasze sprawy narodowe, rodzinne i osobiste.
2. Dzisiaj, jak w każdą ostatnią niedzielę miesiąca, po wszystkich Mszach Świętych ofiarą składaną do skarbony mamy okazję wsparcia mieszkańców ogarniętego nieustannymi działaniami wojennymi syryjskiego Aleppo i palestyńskiej Gazy oraz Libanu.
3. W sobotę, 1 sierpnia, przypada 81 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego, najkrótszego zrywu Polaków, bo trwające zaledwie 63 dni, ale najkrwawszego, gdyż oddało życie od 150 do 200 tysięcy naszych rodaków. Pamiętajmy o tych, którzy oddali swoje życie w walce o wolną stolicę i Polskę – zwłaszcza harcerzach i bohaterskiej polskiej młodzieży, a dla żyjących powstańców prośmy o błogosławieństwo i dar jak najdłuższego życia. W ten dzień w godzinę „W” – 17.00, gdy w naszej Ojczyźnie zawyją syreny i rozkołyszą się dzwony naszych świątyń zatrzymajmy się na chwilę, by oddać cześć tym, którzy oddali życie na ołtarzu Ojczyzny.
4. Sierpień jest miesiącem wielkich wydarzeń patriotycznych: „Cud nad Wisłą” w 1920 roku; Powstanie Warszawskie w 1944 roku i wielki zryw narodowy i powstanie Solidarności w 1980 roku – to tylko niektóre z ważnych wydarzeń w historii Polski, które miały miejsce w sierpniu. Szczególnie w tym miesiącu pamiętajmy o naszej ojczyźnie i polecajmy ją w gorącej modlitwie.
5. W miesiącu sierpniu Episkopat Polski wzywa do dobrowolnej abstynencji od wszelkich napojów alkoholowych w intencji trzeźwości polskiego narodu.
6. Dzisiaj w „Gościu Niedzielnym” o tym, jak modlić się psalmami ; oraz o francuskich benedyktynach, którzy wykazują zadziwiającą żywotność. Kiedy inne zakony wymierają, oni cieszą się dużą liczbą powołań ; a także o niedawno zamordowanej brytyjskiej polityk, która przejście na katolicyzm nazwała najlepszą decyzją w życiu.
7. W liturgii Kościoła w tym tygodniu przypadać będzie:
– środa – wspomnienie świętych Marty, Marii i Łazarza. W jednym z kazań św. Bernarda z Clairvaux, kreśląc obraz człowieka doskonałego, wskazuje na posługi: zarządu (działania), kontemplacji (modlitwy) i pokuty. Przypisuje je trójcy przyjaciół Pana: „Maria pobożnie i wzniośle myślała o swoim Bogu, Marta z dobrocią i miłosierdziem – o bliźnim, Łazarz żałośnie i pokornie – o sobie samym. Gdy wzywamy ich orędownictwa, pragniemy się doskonalić w tych posługach oraz ustawić je we właściwej hierarchii i proporcji.
– piątek – wspomnienie świętego Ignacego z Loyoli, prezbitera. Żył w latach 1491-1556. Nie zawsze szukał woli Boga w swoim życiu, ale kiedy spotkał Go osobiście, przylgnął do Niego i nabrał przekonania, że bez Niego życie nie ma sensu. Zaraża nas gorliwością o zbawienie, i to nie tylko swoje, ale i innych. On chce wszystko czynić „na większą chwałę Bożą”. Zachęca nas, aby Bogu ofiarować wszystko.
– sobota – wspomnienie świętego Alfonsa Marii Liguoriego, biskupa i doktora Kościoła. Urodził się 27 września 1696 roku w Marinelli, zmarł 1 sierpnia 1787 roku, mając 90 lat. Lata swojej młodości poświęcił studiom prawniczym, jednak jego marzeniem było życie zakonne. W 1727 roku został kapłanem, a w 1732 roku założył zakon ojców redemptorystów, którego charyzmatem jest praca wśród najbardziej opuszczonych i zaniedbanych.
8. W piątek w naszej świątyni nie będzie sprawowana Najświętsza Ofiara.
9. W tym tygodniu przypadać będzie pierwsza sobota miesiąca – dzień poświęcenia się Niepokalanemu Sercu Maryi.
10. W sobotę ulicami naszego miasta przejdzie kolejny męski różaniec. Tradycyjnie wymarsz o godzinie 14.00 spod kościoła mariackiego, który zakończy sprawowana Eucharystia.
11. Liturgię przyszłej niedzieli rozpoczniemy wspólnym śpiewem Godzinek ku czci NMP o godzinie 8.30.
12. Od 10 stycznia b.r. Ojciec Święty Leon XIV ogłosił patronem roku dla całego Kościoła katolickiego na świecie Świętego Franciszka z Asyżu. 2 sierpnia świat obchodzi franciszkański odpust Porcjunkuli, który święty Franciszek wyprosił w modlitwie od Chrystusa przez orędownictwo Matki Bożej, ponieważ chciał, aby wszyscy byli zbawieni.
W przyszłą niedzielę o godzinie 11.00 zostanie odprawiona Msza święta odpustowa w naszym kościele. Uroczystej Eucharystii przewodniczyć będzie ksiądz biskup Wacław Grądalski.
Po Mszy świętej zapraszamy na wspólne rodzinne spotkanie przy franciszkańskim stole. W minionym tygodniu został zakupiony defibrylator, który będzie umieszczony w przedsionku hospicjum. Zostanie on przeznaczony dla całej parafii. Jak nim się posługiwać, by ratować komuś życie i jak udzielić pierwszej pomocy będą nas uczyli ratownicy medyczni. Świętujmy razem w atmosferze radości, wspólnoty i franciszkańskiej życzliwości. Na uczestników czekają: pyszny poczęstunek, kawa, herbata, słodkości, dmuchana zjeżdżalnia i inne atrakcje dla dzieci, wspólna zabawa i miła, rodzinna atmosfera. Niech to będzie czas pełen uśmiechu, rozmów i wzajemnej życzliwości. Do zobaczenia na naszym Franciszkańskim Odpuście.
13. Zabiegajmy nieustannie o rzeczywistość królestwa Bożego, które jest naszym prawdziwym skarbem. W Światowym Dniu Dziadków i Osób Starszych otoczmy modlitwą i troską tych, którzy przekazali nam wiarę i nauczyli miłości.
Ks. Marek Kowalewski, proboszcz
SZCZECINEK , DNIA 26 LIPCA 2026 ROKU .
Święty Franciszku, nasz bracie, ty, który osiemset lat temu
wyszedłeś na spotkanie siostrze śmierci jako człowiek pełen pokoju,
wstawiaj się za nami u Pana.
Ty, który w krucyfiksie z San Damiano rozpoznałeś prawdziwy pokój,
naucz nas szukać w Nim źródła wszelkiego pojednania
które burzy każdy mur.
Ty, który jako nieuzbrojony przekroczyłeś linie wojny i niezrozumienia,
daj nam odwagę budować mosty tam,
gdzie świat wznosi granice.
W tym czasie targanym konfliktami i podziałami,
wstawiaj się, abyśmy stali się budowniczymi pokoju:
nieuzbrojonymi i rozbrajającymi świadkami pokoju,
który pochodzi od Chrystusa.
Amen.
ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV
NA VI ŚWIATOWY DZIEŃ DZIADKÓW I OSÓB STARSZYCH
„Ja nie zapomnę o tobie” (Iz 49, 15)
Drodzy Bracia i Siostry!
Ustami proroka Izajasza Pan obiecuje, że nigdy nie zapomni o nikim z nas. Zapewnia nas, że nasze twarze nosi wyryte na obu dłoniach (por. Iz 49, 16) i że Jego miłość jest większa niż miłość matki do własnego dziecka (por. Iz 49, 15). Prorok pozwala nam dostrzec bliski, przejmujący dialog, w którym Bóg zwraca się do każdego człowieka i do całego ludu, mówiąc mu: „ty”. Także dzisiaj możemy odczytywać te słowa jako skierowane do każdego z nas, a każdy może usłyszeć owo: „Ja nie zapomnę o tobie” – wypowiedziane właśnie do niego.
Są to słowa, które napełniają pociechą i ufnością. Stanowią odpowiedź na pełne lęku poczucie, które porusza serce: „Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał” (Iz 49, 14). Ileż razy w Piśmie Świętym, zwłaszcza w Psalmach, modlitwa rodzi się z zagubienia człowieka, który ma wrażenie, że jego życie nikogo nie obchodzi i zostaje pominięte! Bolesne poczucie bycia zapomnianym łączy niestety wiele osób, a wśród nich niemało osób starszych.
Natomiast miłość Boga, która nie zapomina o nikim staje się aktem sprawiedliwości i odpowiedzią na anonimowość, w której ludzkie życie zbyt często ginie bez śladu. Zwłaszcza nad życiem wielu osób starszych zdaje się rozciągać zasłona, która zaciera rysy twarzy i okrywa zapomnieniem Tak dzieje się w domach, w których króluje samotność, a także w placówkach opiekuńczych, gdzie niepowtarzalność każdej osoby może zostać sprowadzona do numeru jej łóżka lub do jej choroby.
Obchody Światowego Dnia Dziadków i Osób Starszych są sposobnością do ponownego odkrycia, że Kościół jest powołany, by być matką wszystkich, oraz że w każdym wieku można odkryć siebie jako synów i córki Boga. Niech zatem ten Dzień stanie się zachętą dla wszystkich – zwłaszcza dla młodych – by powrócić do pięknego zwyczaju odwiedzania swoich dziadków, osób starszych w rodzinie, a także tych, których nikt nie odwiedza. Zanieście im – wraz z tym orędziem i waszą obecnością – bliskość i serdeczność Papieża. Sprawcie, aby słowa proroka: „Ja nie zapomnę o tobie”, przybrały kształt czułego i serdecznego spotkania. „W epoce, która dąży do przyspieszenia i fragmentaryzacji, ludzkie ciało wciąż domaga się troski i uznania ze strony rąk zdolnych do czułości, uważnych umysłów i dobrych słów. Kultura cyfrowa mnoży połączenia i otwiera nowe możliwości spotkania; serce człowieka zachowuje jednak niezbywalną potrzebę bliskości” (Enc. Magnifica humanitas, 239).
Kościół zna cierpienie swoich najstarszych synów i córki; dobrze wie, że zbyt często patrzy się na nich z uprzedzeniem i uważa się ich za ciężar; jest świadomy, że gospodarka nastawiona na zysk osłabia więzi rodzinne; wie, że wiele osób starszych zostaje pozostawionych przez dzieci albo zmuszone do migracji albo – w niektórych przypadkach – do walki na wojnie. Z każdego z tych powodów Kościół z radością głosi obietnicę Pana: „Ja nie zapomnę o tobie!”
Słodko jest w każdym wieku – a szczególnie wtedy, gdy nie jest się już młodym – odkrywać, jak powiedział bł. Jan Paweł I, że jesteśmy adresatami „niegasnącej miłości ze strony Boga. Wiemy, że On zawsze ma oczy otwarte nad nami, także wtedy, gdy zdaje się panować noc. Jest ojcem; więcej jeszcze – jest matką” (Anioł Pański, 10 września 1978). Choć taka myśl nie przychodzi nam spontanicznie, prawdą jest, że nawet w starości nie przestajemy być synami i córkami, dlatego każdego dnia pozostaje aktualne zaproszenie, by powracać w ramiona Boga, którego miłość jest zarazem ojcowska i macierzyńska.
Odkrycie czułości Boga u wielu osób dokonuje się w ciągu życia, niekiedy właśnie na jego ostatnim etapie. Coraz częściej bowiem – inaczej niż w przeszłości – można dożyć starości, nie mając za sobą rzeczywistego doświadczenia wiary. W takim przypadku podeszły wiek, ze względu na pytania, które w tym okresie życia powracają z większą natarczywością, może stać się czasem stosownym, by rozpocząć albo podjąć na nowo życie duchowe. Na tej nowej drodze można rozpoznać, że Bóg – jak mówi św. Augustyn – jest „matką, bo grzeje, karmi mlekiem, bo obejmuje” ( Enarr. in Ps., 26, II, 18) [1]. Ta świadomość pomaga nie wstydzić się kruchości, która się ujawnia, a także zrozumieć, że wszyscy, zawsze, potrzebujemy siebie nawzajem oraz żebrzemy o uwagę i troskę. Do Boga, który staje się bliski i którego uczymy się rozpoznawać w Jego czułości, możemy teraz zwracać się w modlitwie z synowską ufnością. Nigdy nie jest za późno, by zacząć zwracać się do Niego. Może to być wielki dar dla wszystkich.
Drodzy seniorzy i drogie seniorki, Papież Franciszek mówił o was jako o „nowym ludzie” ( Katecheza, 23 lutego 2022) [2], ponieważ liczba osób w podeszłym wieku w dziejach ludzkości nigdy jeszcze nie była tak wielka. Tym ważniejsze jest więc, abyśmy razem z wami – „nowym ludem” – zastanowili się, jaka może być nasza misja wtedy, gdy kruchość, towarzysząca człowiekowi od narodzin, zdaje się brać górę. Pragnę wam powiedzieć: nie lękajcie się kruchości! Właśnie ta słabość kryje w sobie nową możliwość, która rzuca światło także na inne etapy życia. Kiedy bowiem kruchość zostaje przyjęta i uznana, „otwiera serce na wzajemne wsparcie i na przyzywanie Tego, który może obdarzyć tym, czego nie jest w stanie zapewnić żadna ludzka władza: głębokim pojednaniem serc, a wraz z nim prawdziwym pokojem” ( Spotkanie ze wspólnotą algierską, Algier, Bazylika Matki Bożej Królowej Afryki, 13 kwietnia 2026).
W ten sposób możemy przeżywać po chrześcijańsku czas starości: będący „kruchymi”, a jednocześnie „powołanymi”. Mężczyzna i kobieta mogą bowiem narodzić się na nowo także w starości (por. J 3, 4-6) i wołać z prorokiem: „W nawróceniu i spokoju jest wasze ocalenie, w ciszy i ufności leży wasza siła” (Iz 30, 15). Jest to siła, która może stać się wezwaniem, aby dla zapewnienia ludzkiego współistnienia nie uciekać się do dróg pychy i potęgi, lecz wybierać drogi pojednania i prawdziwego pokoju. W tym czasie, tak boleśnie naznaczonym przemocą wojenną i społeczną, wielu pyta, jaki będzie świat, w którym dorastać będą ich wnuki. Najdrożsi, zachęcam was, abyście zjednoczyli się ze mną w wytrwałej modlitwie o rychłe nadejście pokoju na całym świecie.
Siostry i bracia w podeszłym wieku, dziękuję wam, że każdego dnia wspieracie mnie waszymi modlitwami, zwłaszcza gdy odmawiacie Różaniec święty. Odwzajemniam się z serca modlitwą i pozostawiam wam to życzenie: niech Pan, który nigdy o nas nie zapomina, zawsze odnawia nas w wierze, nadziei i miłości!
Z Watykanu, dnia 15 czerwca 2026 r.
LEON PP. XIV